Un colega que se foi mociño

Voglio però ricordarti com’eri / Pensare che ancora vivi / Voglio pensare che ancora mi ascolti / e come allora sorridi.

FRANCESCO GUCCINI, Canzone per un’amica

A Coruña, 1 de abril de 2020

Era o 1 de abril de 2002, xa pasaron dezaoito anos. Era a segunda feira de semana santa, lembro moi ben ese período. O sábado 30 de marzo fun a Salerno para ver o Xénova, foi unha viaxe bastante estresante: once horas de autobús. Porén, un gol nos primeiros minutos deunos a vitoria en campo contrario, o que, debido á contemporánea derrota dos nosos rivais históricos de Sampdoria ante o Nápoles, significaba chegarmos ao derbi a semana seguinte con pares puntos. Por iso, a mañá do domingo voltei a casa satisfeito e boteime na cama para recuperar as horas de soño perdidas. Non sabía que chamada ía recibir o luns. Era un dos tíos cos que ía ao estadio normalmente, que me daría unha nova tan inesperada como destrutiva: “morreu o Dask”. Dask era o pseudónimo co cal firmaba os seus murais Davide, o fillo da miña ensinante de matemáticas no derradeiro ano da escola primaria. Faltábanlle tres meses para cumprir dezaseis anos (naceu o día 30 de xuño de 1986), estudaba no Instituto Náutico co obxectivo de perseguir logo a carreira de enxeñería naval e, como todos nós, era un gran afeccionado do Genoa C.F.C. 1893 (este é o nome oficial do Xénova, en inglés porque o fundaron os ingleses, no consulado británico da rúa Palestro, no barrio de Castelletto). As dinámicas do accidente nunca se aclararon, o único que sabemos é que se atopaba nas vías do tren da estación da nosa vila no momento peor: o tren para Milán atropelouno. O día do funeral, a igrexa estaba chea e, o día do derbi, os dous equipos entregáronlles flores á súa familia. O ano seguinte, o noso grupo de afeccionados realizou unha bufanda para lembralo, entregándolle un exemplar aos seus pais, eles tamén grandes fans do equipo.

Dask e eu non éramos amigos íntimos. Simplemente, viviamos na mesma vila e iamos ao estadio co mesmo grupo de persoas, na meirande parte estudantes de secundaria ou primeiros anos de universidade. Falabamos de fútbol e, sobre todo, de cousas que tiñan que ver coa “vida de bancada”: bandeiras, bufandas, cánticos, outros grupos, anécdotas, cousas así. Sobre todo, a el fascináballe o mundo dos ultras e, mentres no grupo tíñamos en xeral opinións políticas de esquerda bastante radicais, a el gustáballe o movemento apolítico dos skins (iso é o significado de “Dask”: “Da” = Davide, “Sk” = Skinhead). Era un rapaz normal da súa idade: moi bo estudante, afeccionado á náutica, coñecía a todo o mundo na vila e tiña moitos amigos. Sorría, sorría moito, coa boca e cos ollos. Creo que a aquela altura estaba a saír coa súa primeira moza. O mesmo día no que eu me atopaba en Salerno para seguir o Xénova, el estaba no estadio “Luigi Ferraris” de Xénova cos afeccionados do Nápoles, nosos irmandados dende o ano 1982 (e ata o 2019). Así que o último partido que el viu non foi nin sequera un do noso equipo. Está claro que ninguén esperaba que pasase algo así. Claro, quen pode prever que a última vez que viches a alguén sería a derradeira? Creo que teríamos que lembrar que estas cousas pasan: ao facérmolo, creo que viviríamos as nosas vidas dun xeito diferente, probablemente máis pleno, máis intenso e, ao mesmo tempo, máis relaxado.

Aquí volto a un dos temas moi importantes para min: a fraxilidade da vida. Estamos acostumados a vivir como se o noso destino fose quedarmos aquí eternamente. Ben, claro, sabemos que todos imos morrer un día, pero cremos (ou queremos crer) que se trata dun día moi lonxe e, de todas as maneiras, non nos gusta pensar nisto. Incriblemente, aínda que estamos no ano 2020, a morte segue a ser un tabú na nosa cultura. Un pouco como no caso do diñeiro, é algo do que non está ben falarmos: a idea de morrermos moléstanos e queremos tela lonxe de nós. Sabemos, obviamente, que a xente ás veces morre nova, cada día os medios cóntannos historias de accidentes, enfermidades, mesmo de suicidio e homicidio. Porén, dun xeito, tendemos a pensar que estas cousas sempre lle pasan a outra xente, coma se fose unha película, a nós isto non nos pode pasar. Oh, non, mes chers, si que nos pode pasar. Claro, isto é debido ao ambiente cultural no que nacemos e medramos e, de todos os xeitos, resultaríanos algo raro se cada vez, ao despedírmonos de alguén, pensásemos “quen sabe se nos imos encontrar outra vez”. Ben, téñolles que dicir que eu xa si o fago e a historia de Dask é unha das razóns. Digo “unha das razóns” e non a única porque varios entre os meus amigos e seres queridos non chegaron á miña idade, Dask non foi un caso illado (iso si, el foi o que morreu máis novo). Por exemplo, na miña clase de escola primaria, éramos soamente 15 nenas e nenos. Aínda así, dous deles xa se despediron do mundo: algúns anos atrás un rapaz morreu de sobredose e, hai tres anos, unha rapaza suicidouse botándose á auga fría do Mar Ligur nunha noite de Noitevella, aparentemente tras unha discusión co seu mozo.

Xa noutros textos mencionei a importancia de darlle valor a cada día da nosa vida, porque o mañá non o temos garantido, así que non o vou repetir outra vez. Iso si, invítolles a todo o mundo a tomar consciencia, a despedírense dos seus seres queridos, de que non temos garantías de que esa última aperta non sexa a derradeira. Polo tanto, ao rematar este textiño, anímolles a lembrar que, ao pensaren que “non teñen tempo” para tomar un café cun amigo ou escribirlle un correo á súa familia, poderían non ter outra ocasión. E que, cada vez que aprazamos algo importante porque hai outras cousas que consideramos máis urxentes, estamos a tomar un risco concreto (sobre este específico punto, vou escribir outro texto nas vindeiras semanas porque hai algo que profundar).

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Create your website with WordPress.com
Primeiros pasos
A <span>%d</span> blogueros les gusta esto: