Nas cinsas, a sabedoría

Cuando tocaba en los bares, un borracho me decía: “En las cenizas del fracaso, está la sabiduría”

AMARAL, Robin Hood

Memento, homo, quia pulvis es, et in pulverem reverteris.

Xénese 3: 17-19

A Coruña, 10 de xuño de 2020

Espértome de súpeto. O meu corazón late moi, moi rápido e sinto unha presión moi forte sobre os pulmóns. Todas as persoas principais da miña vida, todos os acontecementos da miña vida, todos os lugares da miña vida, inclusive os conceptos mesmos de vida e morte cruzan unha e outra vez a miña cabeza, sen parar. Pídovos perdón, pídovos perdón a todos. Por cada vez que estivestes mal por algo que eu fixen. Por cada vez que sufristes por algo que eu non fixen (xa, ás veces para ferirmos a alguén non precisamos facer nada, abonda coa nosa inercia). Pido perdón a min mesmo, polas veces que non tiven o valor de tomar a decisión certa, aínda que sabía perfectamente cal era. Pido perdón ás persoas que ofendín, deliberadamente ou non. Pido perdón á Nai Terra, porque, aínda que faga o posíbel para respectala, sei que eu tamén as veces a firo. Os meus nervios están a mil, non consigo ficar parado. Paréceme que estou a sufocar.

Pasouvos a vós tamén, algunhas veces, de sentirvos así? A min, nos últimos dez días, aconteceume moi a miúdo. Sostén o meu amigo Emanuele que é normal: por fin, acababa de chegar á cidade onde quería mudarme dende o 2012 e, antes de ter a posibilidade de explorala mellor, coñecer a outras persoas e, sobre todo, completar os trámites burocráticos, colleunos a pandemia. Fiquei meses pechado na casa, rodeado pola enfermidade, só, sen cobertura sanitaria, sen wifi, sen animais, sen balcón, sen xardín e totalmente dependente do smartphone no que atinxía calquera comunicación co exterior. Os sentidos ficaron sobrecargados e, ao rematar o período de confinamento total, as tensións emerxeron dun xeito bastante brutal. Ben, por moi desagradábeis que sexan estes momentos – e si que son, onte tiven que dar un millón de voltas arredor do Agra do Orzán para deixar que o ciclo se cumprise (e isto que vivo en Catro Camiños) – eles tamén teñen unha utilidade, desenvolven un papel específico: axudarnos a explorar en detalle as nosas fraxilidades, as nosas vulnerabilidades. Son experiencias que nos axudan a desposuírnos dos nosos “uniformes”, das “armaduras” que construímos arredor de nós para protexérmonos das ameazas.

Xa non hai escudos, non hai defensas. Somos nós, ante o noso ser, imperfectamente, humanos. Moita xente díxome que son unha persoa forte ou valente. Honestamente, sempre me custou entender a razón desta afirmación: non me considero unha persoa particularmente forte. Valente, tampouco. Porén, nestes momentos os conceptos mesmos de “forza” e “valor” parecen carecer de sentido. Son eu, ante a miña mortalidade. Xa non son Enrico, xa non son home, xa non son xenovés, italiano, europeo, fan do heavy metal, progresista, vegano, doutor en lingüística, etc. Son soamente un ser humano, mortal como os demais, como calquera forma de vida. Vexo as outras persoas e vexo o meu reflexo en cada unha delas. Detrás das caras, detrás das olladas, detrás de xestos e palabras, hai un ser capaz de padecer sufrimentos, coma min. Cada persoa ten a súa historia e o seu xeito de ser. Non hai dúas iguais. Con todo, todos temos algo en común: somos mortais, pequenos ladrillos nunha parede que non se para de construír. Queremos sentirnos importantes e especiais mais, gústenos ou non, somos peóns transitorios na galaxia da existencia.

Ao familiarizármonos coa nosa debilidade, podemos vernos polo imperfectos que somos. Claro, chegarmos a tocar o noso corazón pode facer mal, moi mal, como verter sal nunha ferida. Porén, pode ser unha experiencia liberatoria, pode axudarnos a separarnos das nosas armaduras. Pódenos axudar a ser, realmente, nós, a deixar dun lado os esquemas que aprendemos dende a primeira infancia. E, sobre todo, a deixar de poñernos a nós mesmos no centro do mundo e ver as cousas dende unha perspectiva distinta. Por exemplo: un perfecto descoñecido séntase na nosa mesa no bar e comeza a falarnos da súa vida, dun xeito casual, desconectado e involúcranos nunha conversa que seguramente non vai chegar a ningunha parte. Poñémonos molestos? Percibímola como unha violación do noso espazo persoal? Probabelmente, si. Porén, por unha vez, intentemos cambiar a perspectiva: e se fose, na verdade, nada máis que a solicitude de axuda dunha persoa que non ten a ninguén que a escoite? Seguiriamos a sentirnos molestos por esa hora de conversa? Quizais en lugar de malgastar o noso tempo, estamos a investilo en axudar a unha persoa a sentir que, por unha vez, alguén non a ignora. Quizais nas cinsas da vulnerabilidade, do sentido de derrota, de fracaso, da enfermidade, da impermanencia, podemos aprender a empatía e achegarnos, aínda que só un pouquiño, á sabedoría.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Create your website with WordPress.com
Primeiros pasos
A %d blogueros les gusta esto: