Design a site like this with WordPress.com
Primeiros pasos

Nin santas, nin meigas, nin fadas

O sistema me apunta maconheira, heresia, feminista vagabunda, negra de periferia SISTAH CHILLI, Babilônia vai cair A Coruña, 2 de marzo de 2020 Achégase o 8 de marzo, o Día Internacional da Muller. Esta data é moi importante para min, probablemente porque as figuras clave na historia do meu desenvolvemento persoal foron mulleres (agás oSeguir lendo “Nin santas, nin meigas, nin fadas”

Advertisement

A poesía urbana dos “non lugares”

A Coruña, 26 de febreiro de 2020 Eu nacín en Xénova, no noroeste de Italia, e medrei nunha pequena vila xusto ao lado da cidade. Os meus pais aínda viven alí, no mesmo piso. Probablemente, a xeración dos baby-boomers foi a derradeira (quizais a única?) que tivo a posibilidade de mercar un piso de maneiraSeguir lendo “A poesía urbana dos “non lugares””

Kronos, kairós e akrasia na galaxia das escolmas

“Recuerda que cuando dedicas un minuto a una cosa, dejas de dedicarlo a otra. Y ese minuto no volverá nunca” CRISTINA BENITO, Time mindfulness “Lascio andarmi fuori ora, lascio tutto fuori: la tranquillità dei ruoli, la via lattea degli errori” ASSALTI FRONTALI, Va tutto bene A Coruña, 25 de febreiro de 2020 Palabras como “elección”,Seguir lendo “Kronos, kairós e akrasia na galaxia das escolmas”

Un fragmento de pura vida

A Coruña, 15 de febreiro de 2020 Achéganse a min dous paxaros, moi pequeniños. Son criaturas moi lindas, coas súas plumas elegantes, que levan, nun espazo de poucos centímetros, unhas miríade de matices de marrón: da cor das castañas ata tonalidades cada vez máis escuras, antes de perderse no negro. Os seus peitos, en cambio,Seguir lendo “Un fragmento de pura vida”

Manuel Rivas e o potencial creativo da vergoña

Porque quero gozar do mundo, correr cara a el e non fuxir, escribo contra todo isto. MANUEL RIVAS, Contra todo isto: Un manifesto rebelde. (p. 18) A Coruña, 04 de febreiro de 2020 Primeiro domingo de rebaixas, xa pasou case un mes. Aínda estaba a buscar un piso para alugar, o que me tiña unSeguir lendo “Manuel Rivas e o potencial creativo da vergoña”