Nin santas, nin meigas, nin fadas

O sistema me apunta maconheira, heresia, feminista vagabunda, negra de periferia SISTAH CHILLI, Babilônia vai cair A Coruña, 2 de marzo de 2020 Achégase o 8 de marzo, o Día Internacional da Muller. Esta data é moi importante para min, probablemente porque as figuras clave na historia do meu desenvolvemento persoal foron mulleres (agás oSeguir lendo “Nin santas, nin meigas, nin fadas”

A poesía urbana dos “non lugares”

A Coruña, 26 de febreiro de 2020 Eu nacín en Xénova, no noroeste de Italia, e medrei nunha pequena vila xusto ao lado da cidade. Os meus pais aínda viven alí, no mesmo piso. Probablemente, a xeración dos baby-boomers foi a derradeira (quizais a única?) que tivo a posibilidade de mercar un piso de maneiraSeguir lendo “A poesía urbana dos “non lugares””

Kronos, kairós e akrasia na galaxia das escolmas

“Recuerda que cuando dedicas un minuto a una cosa, dejas de dedicarlo a otra. Y ese minuto no volverá nunca” CRISTINA BENITO, Time mindfulness “Lascio andarmi fuori ora, lascio tutto fuori: la tranquillità dei ruoli, la via lattea degli errori” ASSALTI FRONTALI, Va tutto bene A Coruña, 25 de febreiro de 2020 Palabras como “elección”,Seguir lendo “Kronos, kairós e akrasia na galaxia das escolmas”

Os meus arxentinismos adquiridos e perdidos

A Coruña, 17 de febreiro de 2020 Aprendín as bases da lingua castelá durante os tres anos da diplomatura, hai un montón de anos. Tiven profesoras de varios países: españolas, naturalmente, máis tamén latinoamericanas. Outras non eran falantes nativas de castelán, senón que viñan doutros países europeos. De todos os xeitos, todas elas eran doutorasSeguir lendo “Os meus arxentinismos adquiridos e perdidos”

Un fragmento de pura vida

A Coruña, 15 de febreiro de 2020 Achéganse a min dous paxaros, moi pequeniños. Son criaturas moi lindas, coas súas plumas elegantes, que levan, nun espazo de poucos centímetros, unhas miríade de matices de marrón: da cor das castañas ata tonalidades cada vez máis escuras, antes de perderse no negro. Os seus peitos, en cambio,Seguir lendo “Un fragmento de pura vida”

A balea de Isabel

A Coruña, 11 de febreiro de 2020 Ía moi bo tempo na Punta do Leste, o sol brillaba no ceo azul e a natureza parecía pintada por un impresionista. Ía unha calor incrible pola costa uruguaia: ese agosto foi o mes máis caloroso que Isabel puidese lembrar. Aínda que xa tiña máis de trinta anos,Seguir lendo “A balea de Isabel”

Fálame, Lúa

Háblame Luna, te quiero escuchar, tú cuéntame lo que será… BASIC CONNECTION, Háblame Luna A Coruña, 6 de febreiro de 2020 Fálame, Lúa, no inusitado, intenso silencio de esta noite no que xa está a se mergullar o barrio de Catro Camiños. Véxote, escondida detrás de todas as nubes que envolven o ceo, suavizando aSeguir lendo “Fálame, Lúa”

Manuel Rivas e o potencial creativo da vergoña

Porque quero gozar do mundo, correr cara a el e non fuxir, escribo contra todo isto. MANUEL RIVAS, Contra todo isto: Un manifesto rebelde. (p. 18) A Coruña, 04 de febreiro de 2020 Primeiro domingo de rebaixas, xa pasou case un mes. Aínda estaba a buscar un piso para alugar, o que me tiña unSeguir lendo “Manuel Rivas e o potencial creativo da vergoña”

Create your website with WordPress.com
Primeiros pasos